Amosando publicacións coa etiqueta mundo. Amosar todas as publicacións
Aborto Universal e Gratuíto
En Xornal Aberto, como xa dixemos nalgunha ocasión, pensamos que o "debate" sobre o aborto é froito, única e exclusivamente, do machismo da sociedade na que vivimos. De feito, parécenos evidente que, se os homes puidesen parir -biolóxicamente falando-, este "debate" estaría superado hai moito moito tempo. Pero como os homes non poden parir, aquí estamos, en pleno 2014, asistindo estupefactos a un "debate" sobre algo que, en calquera sociedade minimamente avanzada, é un dereito da muller.
Mandela e a fraxilidade da memoria
VIVIR NUNHA COLONIA...
De pequeno, supoño que coma todos nalgunha fase das nosas vidas, gostaba moito de preguntarlle aos meus pais un cento de cousas ao día. A curiosidade é algo que, cos anos, non me abandonou pero, co paso do tempo, descubrín que os meus pais eran unha fonte esgotable de respostas e que, pola contra, nos libros estaba a resposta para todo. Nese intre deixei de amolar aos meus pais para dedicarme a amolar aos bibliotecarios pero antes de chegar a esta fase, digamos literata, os meus pais, como dicía antes, sufriron abondo coas miñas interminables preguntas.
Unha fase que lembro con moita claridade é a dos refráns. Durante moitas semáns, ata que meu pai regaloume un libro de sentencias e refráns populares, cada día preguntáballe por un refrán e ademáis obrigábao (os nenos podemos ser moi pesados) a que mo explicase ata que lograba entendelo con claridade. Meu pai era un home paciente e, cada día, tiña un refrán e a súa correspondente explicación preparada para cando chegaba a casa de traballar.
E conto todo isto porque, daquela época da miña vida, lembro perfectamente un refrán que me tivo moito tempo despistado. Ao meu pai, trala pertinente explicación, díxenlle que o entendía pero pasaron moitos anos ata que realmente entendín o seu significado de verdade. A sentencia popular en cuestión era aquela de "ás veces as árbores impídenche ver o bosque" e o que eu non comprendía daquela era como podía ser posible que non veses o bosque se estabas a ver ás árbores, que eran parte dese bosque. Pobre de mín.
E digo todo isto porque o que tódolos días estamos a ver nos xornais, a escoitar nas radios, a consultar na Internet ou a ver na televisión, non son máis, ao meu modo de ver as cousas, que esas árbores das que falaba o refrán. O pingueiro diario de novas negativas sobre economía, recortes de dereitos (que non de cartos, que tamén), pérdida de liberdades, corrupción, etc, etc, fan sobre nós o mesmo efecto que as árbores sobre o bosque. Ocúltannos a realidade. E non só nos ocultan a realidade senón que ademais nos amedrentan, acobardan, enganan, adormen e, o peor de todo, impóñennos un pensamento único que nos fai repetir sentencias coma: "que outra cousa imos facer", "non hai outro camiño", "é un mal necesario", etc, etc, etc.
A realidade, avezados lectores, é que vivimos nunha colonia pero non somos capaces nin de darnos conta de que é así. Lembrade o que é unha colonia. A colonia é un territorio (Galiza, España, Europa,...) suxeito á administración e goberno dun país remoto, chamado metrópoli. Os residentes na colonia (ou sexa nós) carecen de autonomía -aínda que podan estar políticamente representados en corpos gubernamentais- e están suxeitos á soberanía do goberno metropolitano. Nas colonias, os sistemas legais, relixiosos, etc son impostos e os "gobernantes" non son máis que marionetas dos que ostentan o verdadeiro poder.
De feito, todos sabemos que a función real dos "gobernantes" da colonia é que non haxa desmáns na orde pública sexan cales sexan as medidas impostas pola metrópoli. Hoxe, por desgraza, poidemos comprobar máis claramente como esa función represora tan propia dos "gobernos" coloniais toma forza no noso Estado cando o Ministerio do Interior anuncia, en verbas do seu titular, que se está a preparar unha reforma do Código Penal para que, entre outras cousas, a resistencia pacífica sexa considerada atentado contra a autoridade ou para que difundir a través da Internet e das redes sociais convocatorias sexa considerado un delicto de integración en organización criminal.
Non só nos impoñen un sistema económico e social inxusto e infame ou nos recortan dereitos, prestacións e liberdades; senón que, ademais, queren impedirnos protestar perante as inxustizas. Como dícía o gran Castelao: "mexan por nós e dicimos que chove".
PD: A imaxe saqueina da web desmotivaciones.es
Unha fase que lembro con moita claridade é a dos refráns. Durante moitas semáns, ata que meu pai regaloume un libro de sentencias e refráns populares, cada día preguntáballe por un refrán e ademáis obrigábao (os nenos podemos ser moi pesados) a que mo explicase ata que lograba entendelo con claridade. Meu pai era un home paciente e, cada día, tiña un refrán e a súa correspondente explicación preparada para cando chegaba a casa de traballar.
E conto todo isto porque, daquela época da miña vida, lembro perfectamente un refrán que me tivo moito tempo despistado. Ao meu pai, trala pertinente explicación, díxenlle que o entendía pero pasaron moitos anos ata que realmente entendín o seu significado de verdade. A sentencia popular en cuestión era aquela de "ás veces as árbores impídenche ver o bosque" e o que eu non comprendía daquela era como podía ser posible que non veses o bosque se estabas a ver ás árbores, que eran parte dese bosque. Pobre de mín.
E digo todo isto porque o que tódolos días estamos a ver nos xornais, a escoitar nas radios, a consultar na Internet ou a ver na televisión, non son máis, ao meu modo de ver as cousas, que esas árbores das que falaba o refrán. O pingueiro diario de novas negativas sobre economía, recortes de dereitos (que non de cartos, que tamén), pérdida de liberdades, corrupción, etc, etc, fan sobre nós o mesmo efecto que as árbores sobre o bosque. Ocúltannos a realidade. E non só nos ocultan a realidade senón que ademais nos amedrentan, acobardan, enganan, adormen e, o peor de todo, impóñennos un pensamento único que nos fai repetir sentencias coma: "que outra cousa imos facer", "non hai outro camiño", "é un mal necesario", etc, etc, etc.
A realidade, avezados lectores, é que vivimos nunha colonia pero non somos capaces nin de darnos conta de que é así. Lembrade o que é unha colonia. A colonia é un territorio (Galiza, España, Europa,...) suxeito á administración e goberno dun país remoto, chamado metrópoli. Os residentes na colonia (ou sexa nós) carecen de autonomía -aínda que podan estar políticamente representados en corpos gubernamentais- e están suxeitos á soberanía do goberno metropolitano. Nas colonias, os sistemas legais, relixiosos, etc son impostos e os "gobernantes" non son máis que marionetas dos que ostentan o verdadeiro poder.
De feito, todos sabemos que a función real dos "gobernantes" da colonia é que non haxa desmáns na orde pública sexan cales sexan as medidas impostas pola metrópoli. Hoxe, por desgraza, poidemos comprobar máis claramente como esa función represora tan propia dos "gobernos" coloniais toma forza no noso Estado cando o Ministerio do Interior anuncia, en verbas do seu titular, que se está a preparar unha reforma do Código Penal para que, entre outras cousas, a resistencia pacífica sexa considerada atentado contra a autoridade ou para que difundir a través da Internet e das redes sociais convocatorias sexa considerado un delicto de integración en organización criminal.
Non só nos impoñen un sistema económico e social inxusto e infame ou nos recortan dereitos, prestacións e liberdades; senón que, ademais, queren impedirnos protestar perante as inxustizas. Como dícía o gran Castelao: "mexan por nós e dicimos que chove".
PD: A imaxe saqueina da web desmotivaciones.es
OS BEE GEES E OS INFARTOS
Feliz comezo de ano para todos. Levaba xa unhas semáns sen escribir nada pero e que, con estas datas polo medio, é dificil organizarse. Xa estou de volta no choio (son dos que aínda ten o privilexio de traballar en España) así que prometo voltar a actividade normal en Xornal Aberto. Para empezar este 2012 nada mellor que un video de Youtube. Neste caso o campaña publicitaria que a British Heart Foundation puxo en marcha hai uns días. De prota o Vinie Jones (ex-futbolista salvaxe e actor en pelis como Snatch)....e de banda sonora os Bee Gees. Non ten desperdicio.
Tag :
Curiosidades,
mundo
MOUSELAND
Supoño que moitos de vos xa coñecedes a historia do famoso discurso do político canadiano Tommy Douglas, o home que logrou instaurar en América do Norte -concretamente en Canadá- o sistema de saúde público universal. Se algún de vos veu o documental de Michael Moore "Sicko" saberá de que estamos a falar xa que no mesmo son moitos os cidadáns canadianos que valoran moi positivamente o traballo realizado por Tommy Douglas no seu país. O discurso en cuestión chámase Mouseland (terra de ratos) e é sinxelamente xenial...Non deixedes de velo....
PD: Se queredes saber máis do tema non tedes máis que ir ata o blog Vivo na Lobeira que teñen un post moi explicativo sobre o tema....
Tag :
Caixon desastre,
mundo
AS ELECCIÓNS
Non estou con moitas gañas de escribir sobre o tema pero a actualidade manda e non queda outra que tratar de facer un modesto análise dos resultados do 20N. Como todos sabemos a estas alturas do partido o PP conseguiu un espectaculares, que non sorprendentes, resultados electorais que fan que os populares (sempre me marabillou esta forma de referirse á dereita en España) obtiveran a maior acumulación de poder da democracia (local, autonómico e nacional).
Parece claro que a maior parte dos cidadáns pensa que sumarse ao cambio é o mellor xeito de loitar contra a crise que está a asolar España e a zona euro e, sen embargo, eu son dos que pensa que as medidas que, en principio, ten pensado tomar Madiano xa están amortizadas. Parece claro que o PP vai seguir apostando pola austeridade, polos recortes e polo xeito "sensato e, como Dios manda, de xestionar a crise"e, polo visto ata o de agora, ese non é o camiño xa que, estas medidas, o que están a face é contraer a economía e evitar o seu crecemento, coa consecuencia evidente de non mellorar as cifras de desemprego (principal problema da crise en España) e de evitar tamén o fluxo do creto (se cadra o outro gran problema da economía no Estado). Podería explicar aquí, largo e tendido, cal pode ser a alternativa a estas políticas económicas "liberais" que propugnan PP e PSOE -estes últimos din outras cousas pero logo aplican as mesmas receitas- pero como sei que os nosos lectores son xente concienciada e avezada prefiro deixar un enlace ao libro de Vincenç Navarro, Juan Torres López e Alberto Garzón, "Hay Alternativas" .
Parece claro que a maior parte dos cidadáns pensa que sumarse ao cambio é o mellor xeito de loitar contra a crise que está a asolar España e a zona euro e, sen embargo, eu son dos que pensa que as medidas que, en principio, ten pensado tomar Madiano xa están amortizadas. Parece claro que o PP vai seguir apostando pola austeridade, polos recortes e polo xeito "sensato e, como Dios manda, de xestionar a crise"e, polo visto ata o de agora, ese non é o camiño xa que, estas medidas, o que están a face é contraer a economía e evitar o seu crecemento, coa consecuencia evidente de non mellorar as cifras de desemprego (principal problema da crise en España) e de evitar tamén o fluxo do creto (se cadra o outro gran problema da economía no Estado). Podería explicar aquí, largo e tendido, cal pode ser a alternativa a estas políticas económicas "liberais" que propugnan PP e PSOE -estes últimos din outras cousas pero logo aplican as mesmas receitas- pero como sei que os nosos lectores son xente concienciada e avezada prefiro deixar un enlace ao libro de Vincenç Navarro, Juan Torres López e Alberto Garzón, "Hay Alternativas" .
Dicíame o outro día un colega, que presenciou conmigo os primeiros momentos da revolución azul que tivo lugar o pasado domingo, que comentarios como os que acabo de realizar poden entenderse como "todos os que votaron ao PP son imbéciles". E non é certo. Eu comprendo que "os ricos" voten aos populares -entendendo o concepto "os ricos" de xeito amplo- pero o que non podo entender é que aqueles que máis están sufrindo a crise, véxase hipotecados que non chegan a fin de mes, parados, etc, podan pensar que a alternativa aos seus sufrimentos vai chegar da mán de recetas económicas manifestamente fracasadas. E o dice unha persoa con emprego, sen hipoteca e sen fillos.
E que nos ven por diante agora? Pois non o sei, a verdade, pero podo especular. Eu imaxino unha España, aló polo comenzos do ano 2013, cunha prima de risco disparada, cun pé fora do Euro e, o que é peor, coas rúas tomadas por todos aqueles que xa non teñen nada que perder, que van ser todavía máis dos que agora son-por desgraza-. Neses comezos de 2013, cun Madiano arrasado pola crise e cun goberno de tecnócratas (outra solución absurda á crise da que doutro día falaremos), a presidenta real de España -Merkozy- seguirá pedindo cousas a España que esta non poderá cumprir e, namentres, o seguinte salvador liberal de España -Aznar, por exemplo- estará tomando posicións electorais -se é que de aquela aínda hai eleccións- para facerse co poder.
Non sei o que virá pero si sei que as medidas que pretenden aplicarlle á Economía do Estado son incompatibles coa vida das xentes. Eu, e espero que moitos coma min, non estou disposto a que para salir da crise teñamos que deixar atrás a centos de miles -senón millóns- de cidadáns na cuneta. Eu, e espero que moitos coma min, non estou disposto a que a crise convirta a España nun obxecto de subasta para que os #malditosmercados puxen por ela. Eu, e espero que moitos coma min, non estou disposto a renunciar a invertir en Educación -único camiño real para sair da crise sen sair do sistema- e a que poñerse enfermo en España se convirta nun problema para as economías familiares. En resumo, non estou disposto a mirar para outro lado mentres unha crise sistémica do capitalismo arrasa con todo o conquerido con moitos anos de loita.
Aínda así, o único que me queda é seguir protestando, seguir escribindo, seguir tratando de formar conciencias -a primeira a miña- e seguir tratando de loitar para que os que cheguen tras de mi atopen, como fixo a xeración do meu pai conmigo, un mundo mellor no que vivir e non un mundo peor.
Aínda así, o único que me queda é seguir protestando, seguir escribindo, seguir tratando de formar conciencias -a primeira a miña- e seguir tratando de loitar para que os que cheguen tras de mi atopen, como fixo a xeración do meu pai conmigo, un mundo mellor no que vivir e non un mundo peor.
O 20N foi, simplemente, un paso máis cara ao Totalitarismo Económico ao que -se aínda non chegamos a el- nos diriximos de cabeza. Primeiro foron a polos hipotecados pero como eu non tiña hipoteca non dixen nada; logo foron a recortar as axudas aos desempregados, pero como eu tiña traballo non dixen nada; máis tarde foron a pola Educación pero como eu xa rematara os estudos non dixen nada; logo foron a pola Sanidade, pero como eu tiña un seguro privado non fixen nada;...ao final, cando viñeron a por min polo que dicía ou leía ou opinaba, xa no había ninguén para defenderme.
A imaxe que preside o post saqueina do blog de Humor Ireverente Flapa.
A imaxe que preside o post saqueina do blog de Humor Ireverente Flapa.
ÁNXEL VENCE E A DIETA MERKOZY
Tiña pensado escribir sobre o tema de Urdangarín pero, despois de ler esta mañá o artigo de Ánxel Vence "Llega la dieta Merkozy", pareceume mellor darlle difusión a esta nova crónica galante de Ánxel Vence que lanzar furibundas diatribas contra a monarquía. Coma moitas outras veces, o columnista do Faro de Vigo é capaz de darlle á realidade diaria unha visión propia e moi sarcástica que, cada vez máis, parece condenada a desaparecer. Cada día os xornais, as radios e as televisión abren con noticias do tipo "Hoxe remata todo", ou "todo está hoxe peor que onte" e ler a Ánxel Vence axuda a saír desta dinámica de negativismo na que estamos metidos. Ademais comprobo que o término "Merkozy" comeza a tomar peso e corpo na sociedade...Por certo, a caricatura é de Ferran Martín para La Información.
Como sei que sodes moi vagos deixo aquí embaixo o texto completo do artigo "Llega la dieta Merkozy":
"Gane quien gane las elecciones, lo único seguro es que España va a someterse a un severo régimen de adelgazamiento. No se trata exactamente de la dieta Dukan, pero sí coincide con esa y otras fórmulas más o menos milagrosas en el propósito de quitarle cosas del plato al paciente. Tal es la receta que la estricta nutricionista alemana Merkel y su colega francés Sarkozy han impuesto a las obesas naciones del sur de Europa: y acaso lo de menos sea quién se encarga de aplicarla aquí.
Poco novedosa, la dieta Merkozy consiste en rebajar sueldos, pensiones, subsidios y demás grasas que al parecer amenazan la buena salud financiera de los españoles e italianos. El régimen demostró ya su eficacia práctica en Grecia, país que al cabo de año y medio de su aplicación se ha quedado en los puros huesos tras sufrir constantes pérdidas trimestrales de entre un 5 y un 8 por ciento en el peso de su Producto Interior Bruto. El efecto ha sido algo menos drástico en España, que simplemente ya no engorda ni crece desde que Zapatero nos administró una variante más liviana de la dieta propinada a los griegos.
El exceso de grasas que al parecer sufre España se gestó durante la década de oro de la construcción, cuando este país construía más viviendas al año que la suma de las edificadas en Alemania, Italia y el Reino Unido. Aquel empacho de ladrillo y hormigón acabó por llenar de colesterol las arterias de los bancos, que ahora andan al borde del infarto y –lógicamente– contagian sus cuitas al resto de la población.
Como suele ocurrir en estos casos, el mando ha acudido a una de esas dietas–milagro que garantizan el adelgazamiento del más rollizo de los pacientes en cuestión de unas pocas semanas. La idea partió de Alemania, pero lo cierto es que sus órdenes fueron rápidamente asumidas y acatadas por los jerarcas de aquí. De un día para otro, el presidente Zapatero rectificó toda su anterior política de gasto a chorro y, tras cambiar a Keynes por Merkel, se puso a la tarea de bajar sueldos, abaratar despidos, congelar pensiones y quitar la perniciosa manteca del bolsillo de los ciudadanos. No fuera a ser que se la gastasen.
La palabra "austeridad" pasó a ser la consigna, por más que los políticos hagan alguna que otra excepción en estos días de campaña al viajar en jets de alquiler a un coste de 10.000 euros la hora de vuelo. Tampoco hay por qué fijar la atención en esos anecdóticos detalles. Lo que importa es que los principales candidatos parecen estar de acuerdo –aunque prefieran no hablar mucho del asunto– en la necesidad de poner a España a dieta mediante los oportunos recortes de gasto.
"Recortar" es, según la Academia, "cortar o cercenar lo que sobra de algo": y ahí reside precisamente el quid del régimen de adelgazamiento al que España se va a someter: por lo civil o por lo criminal. Existen tantas opiniones como españoles y, naturalmente, cada cual se habrá formado su propio juicio sobre lo que sobra y lo que en modo alguno es prescindible. Todos coinciden en que la sanidad y la educación no están de sobra mientras haya dinero para pagarlas, pero a partir de ahí habrá quien proponga meter la tijera en casi todo lo demás: ya sean las subvenciones, ya el número de ministerios, ya los gastos más o menos suntuarios. Algún candidato hay al que le sobran hasta las autonomías, como si en la próspera Alemania –federal, por supuesto– no existiesen Estados con bastante más poder que el de los módicos gobiernos regionales de España.
Más allá de esas disputas de orden doméstico, están por demostrar aún los beneficios de la dieta Merkozy. Su eficacia para el adelgazamiento del PIB ha quedado bien probada en Grecia, pero no hay indicio alguno de que ese sacrificio dietético sirviese para espantar la crisis que tiene en un sinvivir a Europa. Es lo malo de las dietas–milagro. Sobre todo, cuando no existe un Plan B para el caso de que fallen."
Poco novedosa, la dieta Merkozy consiste en rebajar sueldos, pensiones, subsidios y demás grasas que al parecer amenazan la buena salud financiera de los españoles e italianos. El régimen demostró ya su eficacia práctica en Grecia, país que al cabo de año y medio de su aplicación se ha quedado en los puros huesos tras sufrir constantes pérdidas trimestrales de entre un 5 y un 8 por ciento en el peso de su Producto Interior Bruto. El efecto ha sido algo menos drástico en España, que simplemente ya no engorda ni crece desde que Zapatero nos administró una variante más liviana de la dieta propinada a los griegos.
El exceso de grasas que al parecer sufre España se gestó durante la década de oro de la construcción, cuando este país construía más viviendas al año que la suma de las edificadas en Alemania, Italia y el Reino Unido. Aquel empacho de ladrillo y hormigón acabó por llenar de colesterol las arterias de los bancos, que ahora andan al borde del infarto y –lógicamente– contagian sus cuitas al resto de la población.
Como suele ocurrir en estos casos, el mando ha acudido a una de esas dietas–milagro que garantizan el adelgazamiento del más rollizo de los pacientes en cuestión de unas pocas semanas. La idea partió de Alemania, pero lo cierto es que sus órdenes fueron rápidamente asumidas y acatadas por los jerarcas de aquí. De un día para otro, el presidente Zapatero rectificó toda su anterior política de gasto a chorro y, tras cambiar a Keynes por Merkel, se puso a la tarea de bajar sueldos, abaratar despidos, congelar pensiones y quitar la perniciosa manteca del bolsillo de los ciudadanos. No fuera a ser que se la gastasen.
La palabra "austeridad" pasó a ser la consigna, por más que los políticos hagan alguna que otra excepción en estos días de campaña al viajar en jets de alquiler a un coste de 10.000 euros la hora de vuelo. Tampoco hay por qué fijar la atención en esos anecdóticos detalles. Lo que importa es que los principales candidatos parecen estar de acuerdo –aunque prefieran no hablar mucho del asunto– en la necesidad de poner a España a dieta mediante los oportunos recortes de gasto.
"Recortar" es, según la Academia, "cortar o cercenar lo que sobra de algo": y ahí reside precisamente el quid del régimen de adelgazamiento al que España se va a someter: por lo civil o por lo criminal. Existen tantas opiniones como españoles y, naturalmente, cada cual se habrá formado su propio juicio sobre lo que sobra y lo que en modo alguno es prescindible. Todos coinciden en que la sanidad y la educación no están de sobra mientras haya dinero para pagarlas, pero a partir de ahí habrá quien proponga meter la tijera en casi todo lo demás: ya sean las subvenciones, ya el número de ministerios, ya los gastos más o menos suntuarios. Algún candidato hay al que le sobran hasta las autonomías, como si en la próspera Alemania –federal, por supuesto– no existiesen Estados con bastante más poder que el de los módicos gobiernos regionales de España.
Más allá de esas disputas de orden doméstico, están por demostrar aún los beneficios de la dieta Merkozy. Su eficacia para el adelgazamiento del PIB ha quedado bien probada en Grecia, pero no hay indicio alguno de que ese sacrificio dietético sirviese para espantar la crisis que tiene en un sinvivir a Europa. Es lo malo de las dietas–milagro. Sobre todo, cuando no existe un Plan B para el caso de que fallen."
#DOCUINDIGNADOS
Chegou xa a campaña electoral e con ela a boa nova de que xa está dispoñible o esperado -polo menos para algúns- documental sobre o 15 M. Indignados. Do 15-M ao 20-N, foi dirixido por Antoni Verdaguer, e recolle ao longo de case que unha hora as testemuñas de personaras que falan das orixes, as razóna, os problemas,...do movemento iniciado en España e que se foi extendemdo por medio mundo. A historia comeza cunha reunión entre internautas e o ex director da Academia de Cine, Álex de la Iglesia, e chega á actualidade hilando entrevistas a protagonistas do movemento: Katherina M., a menor agredida pola policía durante a marcha laica de Madrid; o activista do software libre Richard Stalman; o bloguero e profesor da IES Business School Enrique Dans; o cantautor Paco Ibáñéz...
O tedes todo na web: http://docuindignados.com/
BEN POR GRECIA!
Onte, tomando unha taza nunha desas insondables pozas de coñecemento que Compostela ten en case que todas as súas rúas e que, vulgarmente, se coñecen como tascas, descubrín que, despois de moito tempo, a opinión pública -ou alomenos unha parte da opinión pública- parece que empeza a apostar por medidas drásticas como as tomadas por Grecia ante a terrible recesión que está a vivir Europa. Ata o de agora, o que poidera pulsar nas tascas sobre a crise, nunca pasaba de cousas como "a culpa a ten ZP", "con Mariano vai a ir mellor", etc pero agora, tras o anuncio de Grecia de facer un referendo para decidir se acepta as medidas impostas pola UE para recibir os tan manidos 8.000 millóns, as cousas parece que mudaron.
Eu estaba sentado nunha mesa ollando un xornal e desfrutando dun viño e unha tapa de orella e, de fondo, empecei a escoitar a dous "habituais" comentar a noticia do telexornal na que falaban do tema do referendo grego. Ímolos chamar "vello" e "máis vello" para identificalos.
Vello: Pois que queres que che diga meu...Eu entendo ben que o "Papandreu este" quera facer un referendo porque cos recortes que lle mandaron facer, máis os que xa fixeran durante estes últimos meses, a xente ten que andar por Grecia á que salta...O tipo debe andar preocupado de veras...
Máis Vello: Acojonado é o que debe andar.. pero, aínda así, se os gregos dicen que non no referendo...que coño vai pasar? Supoño que aos gregos botarannos do euro pero igual iso convírtese nunha desbandada e todos marchan do euro...pode ser un caos!
Vello: Máis caos do que temos agora?? Se en España hai 5 millóns de parados...a situación é insostible....Eu, por si acaso, aínda teño pesetas por casa que, ao paso que vamos, vai ser de novo a moneda deste país en pouco tempo...xa verás!!
Máis vello: Pero é o que che digo eu...vai ser un caos...Veremos que dicen os alemáns e os franceses....
Vello: Os alemáns e os franceses pouco teñen que decir porque son eles os que non están a atopar solucións ao tema da crise...levamos xa anos facendo o que dicen e as cousas só marchan a peor...E ademais é moi fácil falar de recortes pero moito máis difícil e INXUSTO facelos, ou é que a xentiña é a culpable dos desmáns que se fixeron neste país!!. Con dous collóns! Os gregos o que están a facer é marcar o camiño...non pode ser que as decisións importantes as tomen os bancos, ou os políticos,....as teñen que tomar as persoas, aínda que se equivoquen porque se a decisión a toma a xente as medidas que se tomen van ter respaldo.
Máis Vello: Amén meu! Iso, con dos collóns....Ben por Grecia!
Como soe acontecer nestas pozas de sabiduría composteláns a conversa rápidamente mudou de tema, seguindo o paso do telexornal, e , trala crise grega, os contertulios falaron do Cristiano Ronaldo, do temporal e tamén da fin do mundo xa que o "máis vello" dicía que os incendios, a crise, e o tema da illa do Hierro, non eran máis que as sinais que "os mayas" anunciaron antes da fin do mundo no 2012. Pero iso, xa será tema de debate outro día...
PD: A foto saqueina do blog camencamachoadarve...non ía traicionar aos meus contertulios!
Eu estaba sentado nunha mesa ollando un xornal e desfrutando dun viño e unha tapa de orella e, de fondo, empecei a escoitar a dous "habituais" comentar a noticia do telexornal na que falaban do tema do referendo grego. Ímolos chamar "vello" e "máis vello" para identificalos.
Vello: Pois que queres que che diga meu...Eu entendo ben que o "Papandreu este" quera facer un referendo porque cos recortes que lle mandaron facer, máis os que xa fixeran durante estes últimos meses, a xente ten que andar por Grecia á que salta...O tipo debe andar preocupado de veras...
Máis Vello: Acojonado é o que debe andar.. pero, aínda así, se os gregos dicen que non no referendo...que coño vai pasar? Supoño que aos gregos botarannos do euro pero igual iso convírtese nunha desbandada e todos marchan do euro...pode ser un caos!
Vello: Máis caos do que temos agora?? Se en España hai 5 millóns de parados...a situación é insostible....Eu, por si acaso, aínda teño pesetas por casa que, ao paso que vamos, vai ser de novo a moneda deste país en pouco tempo...xa verás!!
Máis vello: Pero é o que che digo eu...vai ser un caos...Veremos que dicen os alemáns e os franceses....
Vello: Os alemáns e os franceses pouco teñen que decir porque son eles os que non están a atopar solucións ao tema da crise...levamos xa anos facendo o que dicen e as cousas só marchan a peor...E ademais é moi fácil falar de recortes pero moito máis difícil e INXUSTO facelos, ou é que a xentiña é a culpable dos desmáns que se fixeron neste país!!. Con dous collóns! Os gregos o que están a facer é marcar o camiño...non pode ser que as decisións importantes as tomen os bancos, ou os políticos,....as teñen que tomar as persoas, aínda que se equivoquen porque se a decisión a toma a xente as medidas que se tomen van ter respaldo.
Máis Vello: Amén meu! Iso, con dos collóns....Ben por Grecia!
Como soe acontecer nestas pozas de sabiduría composteláns a conversa rápidamente mudou de tema, seguindo o paso do telexornal, e , trala crise grega, os contertulios falaron do Cristiano Ronaldo, do temporal e tamén da fin do mundo xa que o "máis vello" dicía que os incendios, a crise, e o tema da illa do Hierro, non eran máis que as sinais que "os mayas" anunciaron antes da fin do mundo no 2012. Pero iso, xa será tema de debate outro día...
PD: A foto saqueina do blog camencamachoadarve...non ía traicionar aos meus contertulios!
SALVAR PERSOAS OU SALVAR BANCOS?
Leo con preocupación este pasado luns que Merkozy -a partires de agora sempre voume referir así a esa extraña parella que decide dende hai tempos os destinos de Europa- está decidido/a a capitalizar de novo á banca para afrontar á renovada crise financieira. A noticia parece unha máis dentro das que, cada día, inundan as páxinas dos xornais pero creo que é moito máis que iso. E digo isto porque, a pesares de non ser economista nin nada que se lle pareza, esta nova decisión de Merkozy paréceme unha especie de dejavú xa vivido aló polo ano 2008. Realmente teño a impresión de estar voltando á casiña de saída deste xogo absurdo no que estamos metidos e do que non temos nin o máis mínimo control. E digo isto porque, alá polo 2008, cando a crise sacudiu a Occidente a solución que os sesudos economistas atoparon foi a mesma que agora, 3 anos despois, Merkozy volve a propoñer.
Se eu non me lembro mal, alá polo 2008, a crise económica mundial precisaba dunha reestructuración do sistema financieiro que obrigou a case que todos os países a inxectar cartos nas súas entidades bancarias para capitalizalas e, deste xeito, superar a crise. E polo que marcan agora os indicadores económicos parece que non foi unha boa solución xa que, tres anos despois, a crise parece que volta a repuntar -se é que nalgún momento deixou de facelo. E, cal é a solución que nos dan agora os economistas? Correcto. Voltar a recapitalizar os bancos e voltar a reestructurar o sistema financiero. Señores.....esta receta non funcionou, por que a imos repetir?
E non so iso, que non funcionou, senón que estou moi farto de que nesta merda de sistema económico que temos a socialización das perdas sexa algo habitual. Porque quero lembrarvos a todos que os procesos da recapitalización, capitalización, reestructuración, etc vividos estes anos fixéronse con CARTOS PÚBLICOS, ou sexa, cos cartos de todos (en todos os países da UE) e, mentres tanto os cidadáns, os mesmos que subvencionan e pagan estas medidas seguen vendo recortadas as súas prestacións e dereitos. A dicotomía seguro que non é tan sinxela como a plantexo eu pero, como cidadán, quero que os cartos dos meus impostos sirvan para rescatar ás persoas e non aos bancos. Ou é que cando os bancos tiñan beneficios e gañaban miles de millóns de euros os repartían connosco? Eu creo que non.
Para concluir só un pequeno apunte. En España, dende que comezou a crise as entidades bancarias teñen recibido do Estado -ou sexa de nós- 73.240 millóns de euros. Concretamente 20.087 a través do FROB e 53.162 en avais por parte do Tesoro Público. E cal foi o resultado? Pois nada, que Merkozy nos diga agora que hai que voltar a recapitalizar á banca. Eu, a verdade, non estou disposto a seguir metendo e metendo cartos no sector financieiro sobre todo cando xa se demostrou que non é a solución para esta crise.
Por certo, se España nestes 3 anos meteu máis de 73.000 millóns de euros na banca deste país por que a UE remolonea un pago a Grecia de 8.000 millóns de euros que evitaría que esta non entrase en suspensión de pagos? Eses 8.000 millóns son "calderilla" para a UE coa que está caendo...Postos a concluir dirían que, por un lado, a UE parece máis interesada en salvar bancos que persoas e, por outro lado, seguro que os #malditosmercados estarían encantados con que a crise brutal continúe en Grecia e no resto da UE. Moitos cartos ten que estar facendo alguén con todo isto....Salvemos países, persoas, dereitos, prestacións, axudas, becas...pero non máis bancos, por favor.
PD: O posto seguro que non quedou moi claro porque escribino en cinco minutos fruto dun cabreo no que parece que estou instalado pero creo que, aínda así, reflexa bastante ben o que penso sobre esta nova recapitalización que se nos ven enriba.
DEZ ANOS DO 11 S
Onte estaba a cear cunha boa amiga mentres na Sexta estaban a dar unha reportaxe sobre os atentados do 11 S do 2001 en Nova Yorke. Falamos das cousas típicas, que onde estabamos, que con quen, que que fixemos e todas estas cousas. Tamén falamos das moitas versións que sobre os feitos circulan, así como da peli de Michael Moore sobre o tema....No medio da conversa esta amiga faloume dun tema musical que, en cinco minutiños de nada, da unha visión xeral de moitas das teorías que hai sobre os feitos. Creo que é interesante darlle unha ollada dez anos despois de que aconteceran o feitos así que o deixo para que o vexades.
OBSOLESCENCIA PROGRAMADA
Hai uns días vin, recomendado por unha boa amiga, un documental que ten como tema central a obsolescencia programada, ese fenómeno consistente, segundo a Wikipedia na "planificación ou programación do fin da vida útil dun produto ou servizo de xeito que este se torne obsoleto, no funcional, inútil ou inservible tras un período de tempo calculado de antemán, polo fabricante ou empresa de servizos, durante a fase de deseño do devandito produto ou servizo". Eso que todo sentimos algunha vez cando o móvil -ou calquera outro trebelo- por moito que o coides, deixa de funcionar nun momento dado.
O documental en cuestión chámase "Comprar, tirar, comprar" da directora Cosima Danoritzer e é realmente fantástico. Pódese ver na web de rtve pero en Xornal Aberto, preocupados como estamos porque os nosos lectores teñan ao seu alcance toda a información posible, o deixamos colgado aquí mesmo.
O documental en cuestión chámase "Comprar, tirar, comprar" da directora Cosima Danoritzer e é realmente fantástico. Pódese ver na web de rtve pero en Xornal Aberto, preocupados como estamos porque os nosos lectores teñan ao seu alcance toda a información posible, o deixamos colgado aquí mesmo.
Tag :
mundo
ACAMPADA OBRADOIRO
Teño un pouco desatendido o blog porque, entre o curro e acudir todos os días a Praza do Obradoiro a aportar o meu pequeno grao de area ao movemento 15 M, tampouco teño moito tempo. En todo caso deixo aquí colgado o video realizado pola xente da Acampadaobradoiro sobre o feito de que o concello balou todo o entorno do Pazo de Raxoi. Os políticos responden ás preguntas...ou fan que responden.
Por certo, estas son as reivindicacións que, todos os días antes de empezar a Asamblea ou o Micro Aberto, se leen ante a xente para saber por que estamos aquí concentrados. Algo do que se dí é malo?
1. ELIMINACIÓN DOS PRIVILEXIOS DA CLASE POLÍTICA:
· Control estrito do absentismo dos cargos electos nos seus respectivos postos. Sancións específicas por deixación de funcións.
· Supresión dos privilexios no pago de impostos, os anos de cotización e o montante das pensións. Equiparación do salario dos representantes electos ao salario medio español máis as dietas necesarias indispensábeis para o exercicio das súas funcións.
· Eliminación da inmunidade asociada ao cargo. Imprescriptibilidade dos delitos de corrupción.
· Publicación obrigatoria do patrimonio de tódolos cargos públicos.
· Redución dos cargos de ceibe designación.
2. CONTRA O DESEMPREGO:
· Reparto do traballo fomentando as reducións de xornada e a conciliación laboral ata rematar co desemprego estrutural (é dicir, ata que o desemprego descenda por baixo do 5%).
· Xubilación aos 65 e ningún aumento da idade de xubilación ata rematar co o desemprego xuvenil.
· Bonificacións para aquelas empresas con menos dun 10% de contratación temporal.
· Seguridade no emprego: imposibilidade de despidos colectivos ou por causas obxectivas nas grandes empresas mentres haxa beneficios, fiscalización ás grandes empresas para asegurar que non cobren con traballadores/as temporais empregos que poderían ser fixos.
· Restablecemento do subsidio de 426€ para tódol@s parad@s de longa duración.
3. DEREITO Á VIVENDA:
· Expropiación polo Estado das vivendas construídas en stock que non se venderan para colocalas no mercado en réxime de aluguer protexido.
· Axudas ao aluguer para xoves e todas aquelas persoas de baixos recursos.
· Que se permita a dación en pago das vivendas para cancelar as hipotecas.
4. SERVIZOS PÚBLICOS DE CALIDADE:
· Supresión de gastos inútiles nas Administracións Públicas e establecemento dun control independente de orzamentos e gastos.
· Contratación de persoal sanitario ata acabar coas listaxes de espera.
· Contratación de profesorado para garantizar a ratio de alunado por aula, os grupos de desdobramento e os grupos de apoio.
· Redución do custo de matrícula en toda a educación universitaria, equiparando o prezo dos posgraos ao dos graos.
· Financiamento público da investigación para garantizar a súa independenza.
· Transporte público barato, de calidade e ecoloxicamente sostible: restablecemento dos trens que se están substituíndo polo AVE cos prezos orixinarios, abaratamento dos abonos de transporte, restrición do tráfico rodado privado no centro das cidades, construción de carrís bici.
· Recursos sociais locais: aplicación efectiva da Lei de Dependencia, redes de coidadores/as locais municipais, servizos locais de mediación y tutelaxe.
5. CONTROL DAS ENTIDADES BANCARIAS:
· Proibición de calquer tipo de rescate o inxeción de capital a entidades bancarias: aquelas entidades en dificultades deben quebrar ou ser nacionalizadas para constituír una banca pública baixo control social.
· Elevación de los impuestos a la banca de manera directamente proporcional al gasto social ocasionado por la crisis generada por su mala gestión.
· Devolución ás arcas públicas por parte dos bancos de todo capital público aportado.
· Proibición de inversión de bancos españois en paraísos fiscais.
· Regulación de sancións aos movementos especulativos e á mala praxe bancaria.
6. FISCALIDADE:
· Aumento do tipo impositivo ás grandes fortunas e entidades bancarias.
· Eliminación das SICAV.
· Recuperación do Imposto sobre o Patrimonio.
· Control real e efectivo do fraude fiscal e da fuga de capitais a paraísos fiscais.
· Promoción a nivel internacional da adopción dunha taxa ás transacións internacionais (taxa Tobin).
7. LIBERDADES CIDADÁS E DEMOCRACIA PARTICIPATIVA:
· Non ao control de internet. Abolición da Lei Sinde.
· Proteción da liberdade de información e do xornalismo de investigación.
· Referendos obrigatorios e vinculantes para as cuestións de gran calado que modifican as condicións de vida da cidadanía.
· Referendos obrigatorios para toda introdución de medidas ditadas dende a Unión Europea.
· Modificación da Lei Electoral para garantizar un sistema autenticamente representativo e proporcional que non discrimine a ningunha forza política nin vontade social, onde o voto en branco e o voto nulo tamén teñan a súa representación no lexislativo.
· Independenza do Poder Xudicial: reforma da figura do Ministerio Fiscal para garantizar a súa independenza, non ao nomeamento de membros do Tribunal Constitucional e do Consello Xeral do Poder Xudicial por parte do Poder Executivo.
· Establecimento de mecanismos efectivos que garanticen na democracia interna nos partidos políticos.
8. REDUCIÓN DO GASTO MILITAR
A REVOLUCIÓN EUROPEA: ISLANDIA
Durante a pasada fin de semana, Islandia celebrou un referendo que vainos a servir de escusa perfecta para tratar de explicar o ciclo revolucionario do que, a pesares de estarse a producir en Europa, temos moita menos información que do que está a acontecer en Libia -se cadra este non é o mellor exemplo- ou do que aconteceu en Exipto, Tunicia, etc.
Resulta que no ano 2008, Islandia viviu unha importante "crise financiera" que levou ao país á ruína pero que os cidadáns islandeses están a utilizar para demostrarnos como se pode facer fronte á especulación financiera desregulamentada que, por se alguén non de seu de conta aínda, é a causa da crise que estamos a vivir na maior parte do mundo.
Un pouco de historia: A orixe da crise.
A “crise financeira” islandesa producíuse so dúas semanas despois da caída de Lehman Brothers - que casualidade-. O gobernador do Banco Central Islandés –un neoliberal de pro- decidiu entón fixar a moeda nacional (a Króna) ao euro co que consegíu unha fuxida desbocada de capitais no país (supoño que os dos seus amigos mellor informados). De feito, a fuga de capitais producida foi unha das máis cuantiosas e rápidas da historia. Ao cabo dunhas horas da aplicación da medida a króna afundiuse e con ela a bolsa, os bonos, os prezos da vivendas, etc, etc.
A orixe do problema era que Landsbanki, un dos tres grandes bancos islandeses, abriu unha filial por Internet cunha conta de aforro a altos tipos de interese, Icesave, que fixo furor entre británicos e holandeses. Cando as cosas empezaron a torcerse e o Goberno británico detectou que o banco estaba repatriando capitais aplicoulle a lei antiterrorista para conxelar os seus fondos. Ese foi o detonante de toda a crise: provocou a quebra en cadea de toda a banca.
O Estado, ante a situación que tiña por diante, decidiu non rescatar aos bancos quebrados. Londres e Ámsterdam, pola súa parte, devolvéronlle aos seus cidadáns o 100% dos depósitos: uns 4.000 millóns de euros -un terzo do PIB islandés- que agora lle reclaman a Islandia (ou sexa, aos seus cidadáns).
Rapidamente chegou o FMI a facerse cargo da situación e a “solucionar o problema”: Préstamo ao canto e listo calixto. Iso si, o préstamo estaba condicionado a “socializar” as débedas dos bancos que quebraran.
En maio de
Fronte ás fortes protestas, as medidas de "axuste" esixidas polo FMI pospuxéronse, polo momento ata
En resposta á negativa do pobo a pagar polo que fixeran uns mangantes, o FMI conxelou toda "axuda" e a UE as negociacións para a adhesión de Islandia á UE.
Islandia ten renacionalizado os bancos e renegociado a débeda facendo asumir as perdas aos acredores. Case todos os fondos hedge, fondos de inversión, bancos europeos, ... que especularan na burbulla, foron obrigados a aceptar unha quita do 70%.
Así chegou un segundo pacto, máis vantaxoso para Islandia (tipos do 3%, a pagar en 37 anos), e de novo á xente a decidir en referendo se paga ou non. E voltaron a dicir NON, esta vez con algo máis do 60% dos votos.
Non sabemos que pasará. Se o actual goberno dimitirá e convocará eleccións pero o feito é que os islandeses votaron por algo que no resto de Europa nin nos plantexamos: que a Banca pague polos seus erros e non os cidadáns…ou é que cando gañaban cartos repartían os beneficios?
Os islandeses están sendo capaces de mostrarnos unha alternativa ás decisións unánimes que os gobernos dos principais países do mundo adoptaron para enfrontarse ás consecuencias da crise e ao papel culpable que, coma cidadáns, se nos asigna nesta tráxica pantomima.
Pero non só é dicir non
Ademais de todo o proceso relativo á “socialización da débeda” que acabamos de contar, o pobo islandés realizou nestes anos unha serie de cambios estruturais que dannos pé a falar –polo menos a min- de ciclo revolucionario.
Persecución e encarceramento dos culpables. O goberno iniciou unha investigación en toda regra para dirimir xuridicamente as responsabilidades da crise. Mandou arrestar a varios banqueiros e pediu á INTERPOL unha orde de detención para os fugados. As investigacións en marcha poderían salpicar a un bo número de banqueiros europeos. Son moitos os banqueiros que xa están no cárcere. De feito, parece ser que a UE está a negociar a entrada de Islandia a cambio de axudas e de “relaxamento” da investigación.
Nova constitución antiliberal. Os islandeses están preparando unha nova constitución e o están a facer do xeito máis democrático posible: a democracia directa. Para elo conformouse unha Asemblea Constitúente a partires dunha mostra de 31 cidadáns correntes sen filiación política. Calquera islandés puido ser o elixido. O texto que discuten será proposto por unha convención de 1000 islandeses de entre 48 -89 anos, elixidos ao azar.
Iniciativa Moderna Mediática Islandesa. O parlamente islandés aprobou un proxecto de lei denominado Iniciativa Moderna Mediática Islandesa que ten por obxectivo "fortificar a liberdade de expresión e información, así como garantir unha forte protección para las fontes e os seus informantes" na liña de wikileaks.
Se chegáchedes ata aquí a pregunta é sinxela…por que sabemos tan pouco sobre todo o proceso islandés? Será que están a marcar o camiño correcto e alguén non quere que sigamos o seu modelo? Que pasaría se quebrase o Santander? Pagaríamos nos a débeda? POR SUPOSTO.
FONTES:
Artigo Daniel Reboredo “Islandia sí es una revolución”. Enlace: http://www.elcorreo.com/vizcaya/v/20110412/opinion/islandia-revolucion-20110412.html
Artigo Claudi Pérez “Islandia sí enjaula a sus banqueros”. Enlace: http://www.elpais.com/articulo/primer/plano/Islandia/enjaula/banqueros/elpepueco/20110403elpneglse_2/Tes
Artigo Claudi Pérez “Islandia rechaza en referéndum pagar por los errores de sus bancos”. Enlace: http://www.elpais.com/articulo/economia/Islandia/rechaza/referendum/pagar/errores/bancos/elpepueco/20110409elpepueco_4/Tes
Artigo blog Cáncer Capitalista “Islandia, crisis y revolución”. Enlace: http://crisiscapitalista.blogspot.com/2011/01/islandia-crisis-y-revolucion.html
Artigo Miguel Máiquez “Del último paraíso neoliberal a la primera revolución ciudadana: Las claves del plante islandés”. Enlace: http://www.20minutos.es/noticia/1018054/0/islandia/bancos/referendum/
AHMADINEYAD EN TVE
A entrevista que hoxe lle fixo a xornalista Ana Pastor, no programa Los Desayunos de TVE, ao presidente da República Islámica de Irán, Mahmud Ahmadineyad, é unha destas cousas que, por pouco comúns, resultan estranas no actual panorama televisivo nacional. Non vou a opinar sobre o que dixo Ahmadineyad na entrevista nin nada polo estilo. Simplemente, seguindo unhas das máximas de Xornal Aberto, vou a pedir que a vexades. Xa sabedes que son partidario de escoitar a todas as partes antes de conformar unha opinión. Tamén sabedes que moitas veces teño criticado, e o seguirei a facer, que nos medios de comunicación cos que contamos en España só podemos escoitar, en moitos casos, unha soa versión dos feitos obviando, en demasiados casos, o que ten que decir a outra parte impricada na "noticia" [Cuba, ETA, etc]. Por iso están moi ben apostas como a feita por RTVE esta mesma mañán. Poder escoitar a versión das cousas que ten Admadineyad, as compartamos ou non, axudaranos a ter unha opinión moito máis fundada e precisa sobre temas dos que, moitas veces, damos moitas cousas por supostas.
Parabéns.
Parabéns.
Se queredes ver o video completo da entrevista este é o enlace:
http://www.rtve.es/alacarta/videos/los-desayunos-de-tve/ahmadineyad-intervencion-militar-libia-solo-empeorara-cosas/1045485/
ÁNXEL VENCE E LIBIA
Non é a primeira vez que me pasa. Estaba eu dándolle voltas ao tema de Libia e Gadafi, tratando de atopar as verbas apropiadas para expresar ese sentimento de culpa que a todo cidadán europeo debería darlle todo o que está a acontencer en Libia cando, de repente, como tantas outras veces, dinme de conta, tras ler o artigo de Ánxel Vence no Faro de Vigo, que o meu caletre podía voltar á súa situación de letargo habitual. Mellor será que poña aquí debaixo o artigo completo de Ánxel Vence para que todos podades comprobar o motivo polo que aínda non comentamos en Xornal Aberto nada sobre o tema de Libia. Cando alguén escribe case que punto por punto o que ti pensas é mellor darlle a el o espazo que disfrazar a nosa ignorancia con "copias-pegas" máis ou menos elaborados. Excelente artigo, unha vez máis.Europa y sus Frankesteins de Africa
Consternados por el súbito descubrimiento de que Gadafi es un dictador y acaso un loco, los líderes europeos que hace nada lo recibían con toda suerte de honores exigen ahora la rápida deposición del libio. Lo malo es que carecen de un Plan B –al igual que antes de un Plan A– para evitar que el inminente derrocamiento del tirano derive en una guerra civil entre la decena larga de tribus que habitan ese territorio. La Europa que fue el pecado original de África se niega a asumir ahora la penitencia por lo que hizo.
La propia Libia es uno de tantos Estados inventados por las potencias europeas que acordaron el reparto de África trazando al buen tuntún unas fronteras que poco o nada tenían que ver con la realidad tribal de los países expoliados. A Italia, que entonces era una potencia de medio pelo, no le tocó nada en la rifa; pero su gobierno no tardaría en agenciarse una colonia en Trípoli mediante el fácil procedimiento de invadirla y arrebatársela al Imperio Otomano.
Al emir de la Cirenaica, primer rey de Libia, lo destronó en 1969 el entonces joven oficial Muammar El Gadafi, que ahí sigue cuarenta y tantos años después. Cuatro décadas de poder absoluto han dado a Gadafi una notoriedad mundial de la que carecía en aquel momento, pero ni aun así cayeron en la cuenta de qué tipo de pájaro era los líderes europeos que tanto lo han mimado hasta hace un par de meses. Cierto es que vivía en una tienda, se rodeaba de una guardia amazónica de mujeres y coqueteaba con el terrorismo internacional, pero tales hábitos fueron considerados meras excentricidades por los dirigentes de Europa, más interesados en su petróleo que en sus costumbres.
Ahora descubren un poco tardíamente que habían estado amamantando a un monstruo. No es muy distinto, en todo caso, de otros Frankenstein que Europa crió a sus pechos en el convulso proceso de colonización y descolonización del continente africano. Al espantajo de Gadafi hay que añadir otros aun más llamativos como el dictador algo dadaísta de Uganda, Idi Amin, famoso por su costumbre de arrojar los cadáveres de sus enemigos a los cocodrilos. Ecologista a su manera, Amin prevenía así epidemias y ahorraba al Tesoro Público los gastos de entierro de los 300.000 ugandeses a quienes liquidó por el delito de pertenecer a tribus distintas a la suya.
Peor aún fue el caso de Ruanda, donde la tribu de los hutus ultimó allá por los años noventa a medio millón de tutsis a machetazos, en represalia por la previa matanza de hutus que los tutsis habían perpetrado en Burundi. Estas y otras monstruosidades que acaso África heredase de las prácticas del nazismo en la civilizada Europa se prolongan todavía hoy en Sudán, donde el popular criminal de guerra Omar Hassan Al Bashir mantiene la vieja usanza del tráfico de esclavos. Por no hablar ya de otros dictadores que compiten en excentricidad con Gadafi, tal el caso de Yahyah Jammeh, místico amo de Gambia que dice haber descubierto una cura contra el sida, o el del guineano Teodoro Obiang, feroz dictador al que el petróleo absuelve de sus crímenes.
Cegados por el oro negro, los líderes de Europa no supieron o no quisieron entender que todos estos monstruos llevaban su patente de origen. Tal vez por esa razón le ponían alfombra roja a Gadafi, del mismo modo que siguen manteniendo aún cordiales tratos con Obiang y otros Frankenstein salidos de la redoma europea.
Ni siquiera ahora parecen comprender que la pertenencia a la tribu es un lazo mucho más fuerte que la abstracta ciudadanía en no pocos de esos países que Europa dibujó a tiralíneas sobre un mapa. Será por eso que los europeos no disponen de un Plan B para cuando su Gadafi caiga y los yacimientos petrolíferos se los disputen los Al-Warfala, los Zintan, los Rojaba, los Rialna y así hasta completar el extenso catálogo tribal de Libia. Es el problema que tiene inventar Estados para uso propio.
La propia Libia es uno de tantos Estados inventados por las potencias europeas que acordaron el reparto de África trazando al buen tuntún unas fronteras que poco o nada tenían que ver con la realidad tribal de los países expoliados. A Italia, que entonces era una potencia de medio pelo, no le tocó nada en la rifa; pero su gobierno no tardaría en agenciarse una colonia en Trípoli mediante el fácil procedimiento de invadirla y arrebatársela al Imperio Otomano.
Al emir de la Cirenaica, primer rey de Libia, lo destronó en 1969 el entonces joven oficial Muammar El Gadafi, que ahí sigue cuarenta y tantos años después. Cuatro décadas de poder absoluto han dado a Gadafi una notoriedad mundial de la que carecía en aquel momento, pero ni aun así cayeron en la cuenta de qué tipo de pájaro era los líderes europeos que tanto lo han mimado hasta hace un par de meses. Cierto es que vivía en una tienda, se rodeaba de una guardia amazónica de mujeres y coqueteaba con el terrorismo internacional, pero tales hábitos fueron considerados meras excentricidades por los dirigentes de Europa, más interesados en su petróleo que en sus costumbres.
Ahora descubren un poco tardíamente que habían estado amamantando a un monstruo. No es muy distinto, en todo caso, de otros Frankenstein que Europa crió a sus pechos en el convulso proceso de colonización y descolonización del continente africano. Al espantajo de Gadafi hay que añadir otros aun más llamativos como el dictador algo dadaísta de Uganda, Idi Amin, famoso por su costumbre de arrojar los cadáveres de sus enemigos a los cocodrilos. Ecologista a su manera, Amin prevenía así epidemias y ahorraba al Tesoro Público los gastos de entierro de los 300.000 ugandeses a quienes liquidó por el delito de pertenecer a tribus distintas a la suya.
Peor aún fue el caso de Ruanda, donde la tribu de los hutus ultimó allá por los años noventa a medio millón de tutsis a machetazos, en represalia por la previa matanza de hutus que los tutsis habían perpetrado en Burundi. Estas y otras monstruosidades que acaso África heredase de las prácticas del nazismo en la civilizada Europa se prolongan todavía hoy en Sudán, donde el popular criminal de guerra Omar Hassan Al Bashir mantiene la vieja usanza del tráfico de esclavos. Por no hablar ya de otros dictadores que compiten en excentricidad con Gadafi, tal el caso de Yahyah Jammeh, místico amo de Gambia que dice haber descubierto una cura contra el sida, o el del guineano Teodoro Obiang, feroz dictador al que el petróleo absuelve de sus crímenes.
Cegados por el oro negro, los líderes de Europa no supieron o no quisieron entender que todos estos monstruos llevaban su patente de origen. Tal vez por esa razón le ponían alfombra roja a Gadafi, del mismo modo que siguen manteniendo aún cordiales tratos con Obiang y otros Frankenstein salidos de la redoma europea.
Ni siquiera ahora parecen comprender que la pertenencia a la tribu es un lazo mucho más fuerte que la abstracta ciudadanía en no pocos de esos países que Europa dibujó a tiralíneas sobre un mapa. Será por eso que los europeos no disponen de un Plan B para cuando su Gadafi caiga y los yacimientos petrolíferos se los disputen los Al-Warfala, los Zintan, los Rojaba, los Rialna y así hasta completar el extenso catálogo tribal de Libia. Es el problema que tiene inventar Estados para uso propio.
Tag :
mundo
ÁNXEL VENCE E O SÁHARA
Moitas veces o tema do Sáhara ten estado presente en Xornal Aberto. A verdade é que levaba días sacando tempo de calquera sitio para escribir algo coherente sobre o tema. Hoxe, cando case que tiña finalizado o post, tiven a mala (ou boa) sorte de ler o artigo de opinión de hoxe de Ánxel Vence, un xornalista que para algúns é un excelente periodista e un mal articulista pero que para min é excelso en ambos campos. Cando o lin decidín tirar co meu post e poñer ao voso alcance o artigo de Vence co que comparto plenamente tanto as sensacións como as razóns. O artigo titúlase "El Sáhara, de Franco a Zapatero" e é unha excelente oportunidade de coñecer, para os que non teñan o gusto, o bo facer de Ánxel Vence. Espero as vosas doctas opinións sobre o tema.
"Abandonados a su (mala) suerte por España hace treinta y cinco años, los saharauis vuelven a sufrir hoy el desdén de la que un día fue su metrópoli y nunca ha dejado de comportarse como una fría madrastra de cuento. Si entonces los traicionó una dictadura, ahora es un gobierno autodenominado progresista el que porfía en mantener la retórica de la tradicional amistad con Marruecos –y las autocracias árabes en general– sobre la que el Caudillo edificó su política de asuntos exteriores. Tanto da si con Franco o con Zapatero, hay cosas que jamás cambian.
El papel que en noviembre de 1975 desempeñó el ministro José Solís Ruiz lo ejerce en estos tiempos democráticos el vicepresidente Alfredo Pérez Rubalcaba, que ayer mismo acordó con su colega marroquí de Interior un refuerzo de la cooperación policial entre los dos países. No es que la policía de Marruecos haya hecho grandes amigos estos días entre las organizaciones internacionales de derechos humanos, pero al menos cuenta con un comprensivo vecino a este lado del Estrecho.
Algo parecido ocurría hace treinta y cinco años. Conocido por el sobrenombre de "la sonrisa del régimen", Solís Ruiz usó entonces todo su gracejo para negociar "de cordobés a cordobés" con el rey Hassan II la entrega del Sáhara a Marruecos y Mauritania. Aunque la Marcha Verde nos había puesto rojos de vergüenza, el gobierno que presidía Arias Navarro no dudó en traspasar a otro país la soberanía de la que fue provincia del Sáhara, incluyendo a los 32.000 saharianos que hasta aquel momento se identificaban con un carné español.
Cierto es que, a cambio de negarles la justicia, España les ofrece toda su caridad para curarse los remordimientos de aquella tropelía. Si el Gobierno se niega a condenar los últimos abusos de Marruecos, el mucho más compasivo pueblo español acoge cada verano a cientos de niños saharauis para que descubran durante un mes los encantos del mar, la vida apacible y hasta el agua corriente de la que carecen en sus campamentos de refugiados.
Todo esto se hace con la mejor de las intenciones, como es natural; pero aun así puede que hayamos inventado a cuenta de ellos la beneficencia progresista en este país tan dado a los rastrillos y a las cuestaciones. Las gentes conservadoras usan en estos casos el término "caridad" mientras que las progresistas prefieren el más moderno concepto de "solidaridad"; pero en la práctica viene a ser lo mismo.
Parecería más lógico que la beneficencia con los exespañoles del Sáhara la ejerciese el Gobierno y no el pueblo, reclamando –por ejemplo– el cumplimiento del derecho de autodeterminación que Naciones Unidas ha concedido en varias ocasiones a los saharianos. Pero quia. Lejos de asumir esos compromisos internacionales y los específicos de España como potencia administradora que hizo dejación de sus funciones, el Ejecutivo de Zapatero se ha desentendido de los saharauis para abrazar la causa de Marruecos con la misma desenvoltura que el régimen de Franco.
Tal vez sea esa embarazosa comparación la que estos días lleva al Gobierno a justificar en razones de Estado una actitud que choca –en apariencia– con cualquier principio de orden progresista. Es una explicación, desde luego; aunque no sobre recordar en este caso el cercano ejemplo de Portugal. Ya fuesen de izquierdas o de derechas, los gobiernos de la vecina República mantuvieron un continuo y decente apoyo a la causa de Timor Oriental: una remota colonia lusitana que Indonesia se anexionó en un proceso muy semejante al que permitió a Marruecos hacerse con el Sáhara.
Se conoce que, aunque no muy distintas, son cuestiones geográficamente distantes. Lo único cierto es que, ayer con Franco y hoy con Zapatero, sigue habiendo razones de Estado que acaso escapen al limitado entendimiento de las gentes del común. Los saharauis han renunciado ya a entendernos."
AO SUR DA FRONTEIRA
Onte estiven vendo, en compaña duns amigos e tras moito tempo de búsqueda pola rede, o documental de Oliver Stone "Ao sur da fronteira". Este documental de 80 minutos de duración fala da revolución política que está a vivir o sur de américa e conta con entrevistas con Hugo Chávez, Evo Morales, Rafael Correa ou Raúl Castro, entre outros. O documental fala de como os medios norteamericanos atacan permanentemente ao líderes sudamericanos e como inflúen para que a visión destes no resto do mundo sexa a que é. É un documento difícil de atopar porque hai contra el unha especie de censura encuberta xa que, unha vez visto, a interpretación do que està a suceder nese continente cambia radicalmente. Eu os deixo eiquí un enlace a unha páxina dende onde se pode descargar e, en caso de que en breve non se poda descargar dende alí, un correo electrónico [xornalaberto@hotmail.com] ao que poder pedilo porque eu xa o teño no meu ordenador e o podo pasar a quen o queira. O documental non ten desperdicio e, en serio, é do mellor que teño visto non últimos anos. Non deixedes de velo, por favor.
Os deixo eiquí o trailer.....
Tag :
mundo
INFORMACIÓN SOBRE CUBA
Boas vacacións para o que as tivera. Os que quedamos en agosto a fronte do país, mirando para que todos tiverades unhas boas vacacións e desfrutárades da praia, do campo, ....do que fose; os saudamos. Como moitas veces falamos de Cuba e da situación que se vive nese fermoso país caribeño e sempre nos atopamos diante co bloqueo informativo que vive todo o que acontece na illa hoxe, dende Xornal Aberto, os imos dar un link, o de Cubainformación para que, cando teñamos que falar do que se está a vivir en Cuba e nos atopemos diante cos "argumentos de sempre" podamos manexar outras fontes de información, cando menos, tan fiables como as habituais. Na páxina podedes atopar todo o que queirades saber deste proxecto que intenta facer unha brecha no bloqueo mediático que sofre a illa caribeña. Xa sabedes, entrade e recibiredes un soupro de liberdade sobre o que cimentar as vosas opinións. Hai que ser críticos sempre, pero dende todos os lados, non sempre dende o mesmo.
EVO MORALES E O CAMBIO CLIMÁTICO
Como seguro que hoxe pola noite, ou mañán, ou nos próximos días, ides atopar nos telexornais e no resto de medios (xornais, radios, etc) informacións sobre unhas declaracións de Evo Morales nas que afirma que a homosexualidade e calvicie son causa dos alimentos tranxénicos aproveito para falarvos do resto de cousas que dixo Evo no seu discurso inaugural do Cumio Mundial dos Pobos sobre o Cambio Climático. Digo isto porque, aínda que é evidente que os alimentos tranxénicos que non son bos para nós, seguro que o debate destes días vaise centrar na parte do discurso de Evo na que falou de homosexualidade e calvicie. As cousas hai que interpretalas no seu contexto e, aínda que científicamente poda ser un erro o que dixo Evo, a mensaxe é o que ten que perdurar: os tranxénicos son malos.
Dito isto, vou a seguir falando das cousas que non se están a dicir nos medios (que só se quedarán no da homosexualidade e no da calvicie) sobre a Conferencia sobre Cambio Climático que inaugurou Evo e que son realmente importantes. Por exemplo, nada vin hoxe nos telexornais do que Evo dixo sobre "a necesidade de conformar unha organización intercontinental para que defenda, ante os gobernos e a ONU, as conclusións do encontro que se está a realizar" ous sobre a súa petición para que "os colosais gastos que se usan nas guerras se destiñen á defensa da Madre Terra". Tampouco oín falar de que nesta cumbre hai 30.000 delegados de 136 países dos cinco continentes, nin de que vanse desenvoltar 17 mesas de traballo nas que se abordarán temas como a creación dun Tribunal de Xustiza Climática, a diminución ao 50% dos gases de efecto invernadoiro ou a necesidade de realizar un referendo mundial para establecer os mecanismos que teñen que adoptar os países e o mundo para salvar ao planeta.
Tampouco escoitei falar de como Evo se referiu ao fracaso daquel cumio que se celebrou hai algún tempo en Dinamarca (lembrades?) e que, en principio, ía salvar ao planeta e logo quedou en nada. Nada din os medios de como Evo afirmou que "Os países en desenvolvemento non poden seguir aceptando as imposicións dos industrializados, que co seu diñeiro condicionan políticas e créditos e, peor aún, condenan ao mundo a súa destrución".
Moito menos lin ou escoitei en ningún lado o que Evo dixo sobre como "o capitalismo é o inimigo central da Madre Terra" ou sobre que "non pode existir armonía coa Madre Terra nun mundo no que 0 1 % da poboación concentra 0 50% das riquezas do planeta".
Non escoitei nada disto. Só o da homosexualidade e o da calvicie. Seguro que, se isto fora en Europa, moitos dirían que foi unha excelente estratexia de márketing para centrar a atención planetaria no Cumio que estaba a inaugurar pero, como era en Bolivia e o facía Evo, estes días nos tocará ler e escoitar máis tonterías sobre estas declaracións que sobre o que realmente interesa.
Se queredes saber como vai o Cumio Mundial dos Pobos sobre o Cambio Climático non deixedes de visitar a súa web e informarvos.
Tag :
mundo